เปิดเทอมมาได้1อาทิตย์

ชีวิตการเรียนที่ไหนักกว่าทุกปี มันดูเครียดมากก

เรียนหนักตั้งแต่เริ่มอาทิตย์แรก ... รู้สึกว่าเหนื่อยมาก

แต่ละวิชาเริ่มยากกขึ้นๆ ... อ.ก้ปล่อยเลทอีกโอ๊ยย

อยากกลับไปนึกถึงชีวิตปี1-2ๆๆ สบายกว่านี้เยอะเลยยอ่า

เดินมาค่อนนทางแล้วว ก้ต้องเดินต่อไป เพื่ออนาคตวุ้ยยย

ว่าแล้วววันนี้เรียนแลบPHARMACO ...

มันมีให้ฉีดยาให้หนูMice

...อาจารย์ก้สาธิตให้ดูก่อนน ...

พอถึงเวลาจะทำจริงมันแบบว่าตื่นเต้ลอ้ะ

พอรวบหางรวบหัวเจ้านู๋Miceมันขึ้นมาได้แว้ว

จะจับมันฉีดยา มือมันก้สั่นอ่า ...กลัววมันเจ็บ กลับมันกัดด้วยย

พอทิ่มเข็มลงไป หัวมันสั่นๆอ้ะ ไอ้เราก้ตกใจ เลยยดึงเข็มออก

ทีนี้เอาใหม่ ... แบบว่าพอแทงเข็มเข้าไป แทงแบบไม่ยั้งมือเลยอ้ะ(มือกรูหนัก)

แล้ววก้ตกจัยมันแอบร้อง(ด้วยมั้งง) เลยยดึงเข็มออกมาก่อน ฉีดยาไปได้นิดเดว 55+

ดีนะ เนี่ย ตอนสอบไม่มีให้ทามแบบนี้ ..สงสารนู๋miceอ้ะ มันคงเจ็บบน่าดู

วันนี้มันโดนให้พวกเราทดลองไปหลายเข็มอยู่

จากตอนแรกที่เอามาใส่กรงไว้ ยังวิ่งเล่นกันดีๆ พอทดลองเสร็จเจ้านู๋Miceมันนอยส์มากก แบบว่านื่งๆเลยอ้ะ

.............................................

ดูอ.จับบก่อนน กะลังงรวบหางง

เจ้านู๋น่าสงสารมากก

อันนี้อ.โกนขนกระต่ายย ..จะได้เห็นนเส้นเลือดดำชัดๆ

นศภ. เข็มมพร้อมค่า 555

เมื่อวันจันทร์

...เพื่อนนัดกันไปดูหนังเรื่องสี่แพร่ง..

ด้วยยความที่เป็นคนที่กลัวผีมากก แต่ก้อยากดูเลยอดใจมิไหวว

ก้เลยตกลงปลงใจไปดู หุหุๆๆ

พอไปถึงหนังยังไม่ฉายย ก้เลยยยไปโยนโบว์ลิ่ง

แบบว่าบ้านนอกมากๆๆ เล่นเป็นครั้งที่2ในชีวิตต

ครั้งแรกเมื่อปีที่แล้ววว (ยังจำได้อีก)

เล่นก้เล่นวะ คนน้อยยดี กูไม่อายยใครอยู่แว้ววว เล่นไปเล่นมาเดี๋ยวก้ได้เองอ่า

เล่นเสร็จเรียบร้อยอิแอนกะยุ้ยก้ไปซื้อตั๋วหนังง

ปล่อยกูเล่นอยู่คนเดียวเนี่ยย เหนื่อยก้เหนื่อยย

กลับบ อ้าวว ไม่ต้องเสียค่าโยนโบว์ เพราะมันได้บัตรฟรีมา อิอิ

พอเข้าไปดุหนังง ทั้งโรงมีคนอยู่11คนน

โคตรน่ากลัววเลยหง่า .... ดุไปทั้งเรื่องกูเปิดตาถึงครึ่งเรื่องป่าวไม่รู้

แต่กรี๊ดกันสนั่นลั่นโรงงเลยยย 555++

พอดูเสร็จจอิยุ้ยให้ไปส่งที่เซนต์หลุยส์ (รร บ้านเกิด)

พอไปถึงนึกได้ว่า ...มีคุณครุอยู่คนนึง

คุณครูคนแรกของเรานี่แหละ ที่สอนตอนอนุบาล1

เค้าเคยเจอพี่เราอ่านะ แล้วเค้าฝากมาบอกเจ๊มุ่ยว่า ..ให้วิมาหามั่งง

พอนึกได้งี้ก้เลยยย เข้าไปหาครูหมอนซะหน่อยย(ครูสมร สารพัน --ยังจำได้แม่นน)

พอได้ป๊ะกัน ต่างคนต่างดีใจอ่าเน้อ ..ศิษย์มาเยี่ยมเยียนทั้งๆที่ไม่ได้เจอกานเกือบ10ปีได้แล้ว

ครูยังจำเราได้อีก ...---ที่จำได้เพราะว่า..ตอนเล็กๆ เราไม่ยอมไปรร ..ครูเค้าเลยต้องมาตามถึงที่บ้านน

แบบว่าเอาแต่ร้องไห้หา เตี่ยยย หาเตี่ยยย 555+++ ตลกกตัวเองงงหวะ

ก้ได้คุยยกันพักนึงง แล้ววก้กลับบ้านน

คำถามก่อนนกลับบ ครูหมอนนถามว่า??? มีแฟนรึยังงเนี่ยยย

(เป็นคำถามที่แทงใจมากก) ...ตอบไปอย่างมาดมั่นว่า...ยังไม่มีค่า

หาไม่ได้ซักทีหงะค้าครูหมอนนน  .... 

TOT

ก้รู้สึกดีมากมายย ที่มิตรภาพระหว่างครูกับศิษย์คนนี้ยังไม่จางหายไปไหน

ถึงเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน ต่างคนต่างก็มอายุมากขึ้น 

แต่ก้ยังไม่ลืมกันนนน

ก็ได้มีโอกาสไปเข้าค่ายเพื่อเป็นพี่เลี้ยง ในค่ายธรรมะของเด็ก

วันแรกที่ไปรู้สึกว่า แอยเหงาอยู่มากมายยย ...

ก้ไปคนเดียวเลยยนิกรู ...(ไอ้เตยก้ติดต่อไม่ได้)

เลยไม่รู้จะชวนใคร ...

คนเดียวก็คนเดียววะ เพราะรับปากพี่ตั๊กไปแล้ว ไม่อยากผิดคำพูดอ้ะ

...ไปถึงก้สายยกว่าชาวบ้านน เพราะตื่นนสายย ให้ปะป๋าไปส่งง...

...พอเริ่มเข้าวันที่2 ก้รุจักเพื่อนๆๆพี่ๆๆน้องๆๆมากขึ้น

...งานนนี้มีวิทยากรรับเชิญมา ... ท่ายเก่งโคตรรๆๆๆอ้ะ

 .... ยังมีเล่นกีฬาอีก ... กีฬาสมัยประถม คือ...แชร์บอลล 555++

เล่นไปครึ่งแรกก ..ก้เหนื่อยย โคดดด

เลยยต้องอันเชิญตัวเองงออกมาก่อนเด๋วจะตายยยซะก่อนน ฮ่าๆๆ

ไม่ได้เล่นกีฬา ก้ เป็นนกองงเชียร์ แหกปากร้องเพลงงง

พอตกดึกก้มีกิจกรรมรอบกองไฟ  สนุกกกดี

(เหมือนนไม่ได้เล่นรอบกองไฟมานานแว้ว ตั้งกะเข้าค่ายเนตรนารีอะ)

....

พอวันที่3 ...ก้เล่นกีฬากันแต่เช้า

... ลงเล่นชักกะเย่อร์(รอบแรก) ... ด้วยพลังงช้างงสารรรของฝ่ายแนะแนวว เลยเอาชนะมาได้

และแล้ววว ก้ถึงเวลาโบกมือบ๊ายบายยยยลา

วันสุดท้ายย ก่อนกลับบ เจอกราบบสิงศกดิไป100กว่ากราบบ ... หูยยยสุดยอดด

100กว่ากราบบนี่แค่เริ่มต้นเองอ้ะ ..พี่บางคนนเค้ากราบบกันเป็นพันๆๆ

ลาก่อนนเพื่อนนๆพี่ๆๆน้องๆๆ จากทุกสารทิศที่มา

แล้ววเจอ กันใหม่ตอนค่ายเดือนตุลาค้า

...ขอบบคุณฟ้าเบื้องบน ที่ทำให้เรามีโอกาสได้มาเจอกันน...

...ขอบคุณพี่ๆๆเพื่อนๆน้อง..ที่มีความรักและจริงใจให้แก่กัน...

ปัจฉิมลิขิต

ช่วงงเวลาปิดเทอมกำลังจะหมดไปแล้ว เทอหน้าต้องเริ่มต้นกับสิ่งใหม่

ต้องเจอกับวิชาอันแสนโหด ... ยังงัยยก้ต้องสู้กันต่อไป จะได้เป็นเภสัชกรที่ดี ในอีก2ปีข้างหน้า

ว่าด้วยเรื่องมิตรภาพระหว่างเพื่อน

มันช่างแสนยาวนานนัก

ที่จริงไม่คิดว่าจะมีโอกาสอย่างนี้ด้วยซ้ำไป

แต่....

เรื่องของเรื่องก้คือ....

เมื่อวานได้มีโอกาสได้ไปเจอเพื่อนๆเก่าๆ(มาก)

บางคนก้เคยเรียนด้วยกันตั้งแต่อนุบาล1

กิฟต์ กับ ตาล(ศิษย์ครูหมอนตอนอนุบาลห้องเดียวกัน)

 เมื่อวันก่อนมันมาบ้านเรา(มาถูกด้วยหวะ)

แต่เราดันไม่อยุ่บ้านน อดเจอเลยย ฮี่ๆๆ (ไม่เจอหน้าค่าตากันตั้ง9ปี)

แต่อิกวันนึงไอ้กิฟตืมันนัดกินข้าววกัน หุหุ ยังได้เจอวุ้ยยย

ก้คุยกันเรื่องสมัยก่อน (เหมือนเป็นป้าแล้วเลยกู ฮ่าๆ) 

บางเรื่องคิดว่าเพื่อนจะจำไม่ได้ แต่ มันก้จำกันได้ด้วยวุ้ยย

ก้ยังคิดถึงพวกแกเสมอนะ ..แต่บางครั้งมันก้มีเขิลๆๆกันบ้างง ฮ่าๆๆ

ไอ้หมูกิฟต์ เดี๋ยวอาทิตหน้าก็กลับไปอยู่อังกฤษอีกแล้วว

อิดฉามึงจริงๆเลยย เรียนอเมริกาแล้วก้ไปแลกเปลี่ยนที่อังกฤษ

มึงนี่ทัวทั่วยุโรปและ กูยังไม่เคยนั่งเครื่องบิน เลย เอิ้กสืๆๆ

เอาไว้กูไปเที่ยวแล้วมึงพากูเที่ยวด้วยยนะชุติมา ตันตะราวงศา 55+กูยังจำได้ทั้งชื่อ&นามสกุล

แต่ก่อนที่กูจะคุยกะมึงคราวหน้า ..กูต้องไปฝึกภาษาปะกิดก่อนน มึงนิหายใจเข้า-ออกเป็นภาษาปะกิด

เพื่อนแต่ละคนก้มีอนาคตที่ต่างกันไป

... เรียนกันคนละคณะ เรียนคนละสถาบัน มีความฝันที่แตกต่างกัน ...

แต่ยังงัยเราก็กลับมาโคจรเจอกันได้อีกครั้ง

เอาไว้เจอกันใหม่น้า

miss u all of my friend @ saint louis school

ภาพเก่าๆ เมื่อ9ปีที่แล้วว หลังจากจบป.6

ไว้หางเปียกันเป็นแถววว  อิอิ

Thailand So Hot

ร้อนๆๆ ไมโลกมันร้อนได้ขนาดนี้เนี่ยย

มองรูปข้างบนมันทำให้ชุ่มชื้นได้นิดนึง เพราะมันมีหยดน้ำ อิอิ

Happy Songkran's Day

สวัสดีสันสงกรานต์ค้า

เคยดูดวงเมื่อนานมาแล้วว่า ...

เนื้อคู่จะมาหลงสงกรานต์ ฮิฮิๆ หัวใจจะว้าวุ่นแล้วหละทีนี้ กร๊ากๆ

(จะมีจริงมั้ยหว่า ฮะฮ่าๆ รออยู่นะเนี่ยยย)

แต่ก้ไม่ได้ออกไปเล่นที่ไหนหรอก แล้วมันจะมีได้งัยหละ

(หมอดูก็มาคู่กับหมอเดาหละว้า)

ช่วงนี้ซีรีย์เกาหลีที่ชอบกำลังจะมาลงจอเมืองไทยถึง3เรื่อง

**The Sad Love Story**tv3

**The Legend**tv3

**Coffee Prince**tv7

ทุกเรื่องที่ว่ามาทำให้เราได้รุ้จักเพื่อนๆพี่ๆน้องๆบนโลกไซเบอร์ ณ บอร์ด popcornfor2

Saranghae--- 사랑해

วันหยุด3วัน ข้าน้อยมีโอกาสได้ไปฟังธรรมจากเตี่ยนฉวนซือและเจี่ยงซือ อาวุโสหลายท่าน (หุหุ)
ที่จริงไม่ได้ตั้งใจไป กะว่าจะไปงานสัปดาห์หนังสือ แต่พอดีเจ๊อุ๊มาชวน ....ไปก้ไปวะ(เต็มใจไป แกมๆโดนบังคับ คิคิ)
สิ่งที่ได้จากการไปฟังก็ได้รูอะไรหลายอย่างที่ไม่เคยรู้ และบางเรื่องก็เคยรู้มาบ้างแล้วแต่ก้รู้แค่ผิวๆๆ
อันที่รู้สึกโดนหน่อยคงเป็นหัวข้อความกตัญญู ... ถึงกับน้ำตาไหลขี้มูกโป่ง  TOT
แล้วก้เรื่องการกินเจ ... ปกติกินเจ10วันกินไม่ครบซักทีอะ เคยครบอยู่ปีนึงมั้ง ... แต่ช่วงไปฟังธรรมก็กินมาได้3วัน(อาหารเจที่นี่อร่อยมาก แอบติดใจ อิอิ)  ตั้งใจกับตัวเองว่าจะกินมังสวิรัติไปตลอดชีวิต...คิดว่าคงไม่ยากเกินความสามารถของเรา ... ตอนอยากกินหมูไก่ก็นึกถึงภาพตอนที่มันกำลังจะโดนฆ่าไว้ เสียงที่มันร้องด้วยความเจ็บปวด ... แต่ตอนนี้ไม่รู้สึกอยากกินเลยอ้ะ ...เฉยๆกับเนื้อสัตว์ไปเลย แต่ถ้าทำไม่ได้ ก็จะกินไปเรื่อย กินเมื่อโอกาสเอื้ออำนวย...

เอาเป็นว่า3วันนี้ที่ได้ไปมารู้สึกดีรู้สึกประทับใจ ... วันแรกที่ไป รุ้สึกว่าทรมานมากอยากจะกลับบ้าน ..ร้อนก็ร้อนๆ(ไฟมันตกเลยเปิดแอร์ไม่ได้) เมื่อยก้เมื่อย ง่วงก็ง่วง พอวันที่2เริ่มไฟมาแล้ว ฝนตกด้วย ไม่ร้อนแล้ว ฟังไปก้ไม่ค่อยง่วง แบบว่าเริ่มชิน วันที่3วันสุดท้าย  ก้โอเค 

3วันนี้ ...มีเรื่องเกิดขึ้น ที่เล่าไปแล้วอาจไม่มีใครเชื่อ เรายังไม่ค่อยเชื่อเลยในตอนแรก แต่มาคิดดุแล้ว มันคงเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นจริง มไม่ใช่กานแสดง เพราะสิ่งที่เกิด คธรรมดามิอาจทำได้ ....แต่ก็ไม่แน่ใจ เจ๊อุ๊เลยพาไปถามอาจารย์ท่านหนึ่ง ...อาจารย์ท่านบอกว่า ...เรื่องนี้เราไม่จำเป็นต้องเชื่อก้ได้ ...แต่ต้องเชื่อในหลักธรรม เชื่อในสัจธรรม (ฟังแล้วก้รู้สึกดี เพราะเค้าไม่ได้สอนให้เรายึดติดกับเรื่องที่เราสงสัย ให้ลืมความสงสัยนั้นไป) ศรัทธาในหลักสัจธรรม

แล้วที่ประทับใจอีกอย่างคือ รอยยิ้มของพี่ๆน้องๆที่นั่น ดูเป็นกันเอง  มีความจริงใจต่อกัน ...ไม่เหมือนตอนไปเที่ยวกลางคืน(เคยลองไปเที่ยวมาครั้งนึง) มันแตกต่างกันอย่างชัดเจน ระหว่างคนทั้งสองที่ .... หึหึๆ

เพลงด้วยสองมือแม่นี้ที่สร้างโลก (ร้องไปร้องมากลายเป็นร้องไห้)
สร้างชีวิต ลิขิตดังฝัน กับวันที่แสนมืดมน สู้อดทนคงไม่อับจน ดิ้นรนจนมีหนทาง เพื่อจุดหมายที่ตั้งเอาไว้ ด้วยกายและกำลังใจ หนักเพียงไหนจะเก็บเอาไว้กับใจที่ไม่อ่อนแอ
คงไม่หวังจะรอฟ้าดิน ไม่ท้อกับโชคชะตา ยังเข้มแข็งแกร่งดังภูผาสร้างฝันให้จริงขึ้นมา นานเพียงไหน จะไม่หวั่นไหว จะไปให้ไกลดังฝัน ตาบชีวิตยังมุ่งฝ่าฟัน สักวันฝันอาจเป็นจริง

---ก่อนเกิดใครคือฉัน  หลังเกิดแล้วฉันคือใคร เติบใหญ่แล้วจึงได้รู้จักตัวฉัน จากไปแล้วฉันคือใคร สู้ไม่ไปไม่มาดีกว่า---

ปล.เพื่อนขรา(มาหาว่ากูจะบวช) ...ชั้นยังไม่บวชเฟ้ย ยังมีกิเลสอยู่เยอะแยะไปหมด 555 แต่อะไรเริ่มทำได้ก้จะลองทำดูหวะ  

ผ่านมาแล้ว1เดือน กับการปิดเทอม

เกือบเดือนแล้วซิน้าที่แม่เสียไป...

เมื่อวันที่28มี.ค.ได้ดูงิ้วกู้ชาติของเคเบิ้ลที่บ้าน

(โดนกวนสัญญาณอีกด้วย)

ก็นึกถึงแม่ขึ้นมาทันที ... ถ้าแม่อยู่คงได้นั่งดูและฮาด้วยกันอ่าเน้อ

วันก่อนออกไปเต้นแอโรบิก ... ไปเต้นมาก้จะ3ปีแล้วได้มั้ง

แต่วันนั้นเจอพวกปากหมา(ขอด่าหน่อย)

ไอ้เรากกับเจ๊มุ่ยก็เต้นกันอยู่ดีๆ เอาเด็กไปด้วยคนนึง ซึ่งก็โตพอที่จะไม่ได้ไปวุ่นวายการเต้นของชาวบ้าน

แต่มีอีพวกปากหมาอยู่4คน มันเต้นไปก้ด่าพี่กูไป

ว่าเอาเด็กมาทำไมวะมันขวางการเต้นของมันอ้ะ (คนอื่นๆเค้าไม่เห็นว่าไรเลยอ้ะ อิพวกเน้ก้ว่าเอาๆ)

ที่จริงเราก็ไม่ใช่คนที่จะยอมใครง่ายๆหรอกน้า

แต่ถ้าเถียงกับพวกนี่จริงเราคงเสียไปด้วยอ้ะ...เลยนิ่งไว้ดีกว่า(ข่มใจตัวเอง)

พวกแม่ค้าปากตลาด ....เราก็ไม่อยากปดูถูกเค้าเลยอ้ะ....เราก็ลูกพ่อค้าแม่ค้าเหมือนกันอ้ะ

แต่อาจจะถูกสั่งสอนมาดีกว่าพวกนั้นมั้ง

เอาเป็นว่าเราก้นิ่งไว้ แหละดีแล้ว ยิ่งไปต่อปากต่อคำ ก็ยิ้งงเครียดไปกันใหญ่

นี่มันออกกำลังกายเพื่อคลายเครียด เพื่อผ่อนคลาย

ถ้าจิตใตคับแคบกัน ก็ปล่อยเค้าไป ..เราก็อยู่ของเรา

แต่ก็ว่าจะย้ายไปเต้นที่อื่นแล้ว หรือไม่ก็ไปวิ่งที่ศาลากลางแทน (ลมเย้นดีด้วย)

ไม่ต้องมาอวดเด่นกันว่า...กุก้เต้นเก่งนะ กุสวยนะ... จะอิดฉากันไปทำไมฟระ ก้ออกกำลังกายเหมือนกัน

พอๆๆๆ เดี๋ยวเครียดไปกันใหญ่

^^^

1เม.ย.เป็น วันอังคาร ไปเรียนภาษาจีนมาก็สนุกดี

...แต่ก้ยากอ้ะ มันเยอะจนจำไม่ได้อ่าดิ๊...

ว่าจะเอากลับมาท่องก็ยังขี้เกียจอยู่หุหุๆ

(แต่มีเรื่องหน้าแตกของตัวเอง...ดันไปก่อนวันเรียนวันนึง คิดว่าวันจันทร์เป็นวันที่1

พอไปถึงก้ งงๆ ทำไมไม่มีใครไปเลยวะ ดูนาฬิกาก็เวลานี้นี่หว่า

พอมาดูวันที่ เท่านั้นแหละ ..มันวันที่31นี่หว่า  555++ มาก้อแล้ะช้านน)

...งานสัปดาห์หนังสือ...ตอนแรกว่าจะปวันที่5เม.ย.วันเสาร์

นัดกับพี่ๆที่บ้านCoffee Prince ที่ปอบคอร์น ไว้

แต่ไม่ได้ไปแล้วแหละ ...

เพราะเมื่อวันลูกพีๆลูกน้องเค้ามาชวนไปนั่งฟังธรรม3วัน เสาร์-อาทิตย์-จันทร์

ก็เลยตกลงปลงใจกับเค้าไปว่าจะไป ...แม่จะได้รับบุญจากเราด้วยยอิอิ

หนังสือจะซื้อเมื่อไหร่ก็ซื้อได้ ... แต่ทำบุญเมื่อมีโอกาสก้ต้องรีบทำ

...ถึงนังแอน..

กูอิดฉามึงอ้ะได้ไปเกาหลีด้วยย

กูอยากไปมากเป้นประเทศที่2รองจากอิยิปต์เลยนะเนี่ย

ถ้าแม่ไม่เสียไปซะก่อนกุคงได้ไปกับมึงแล้ว(มั้ง)

แต่ก็ขอบใจนะสำหรับของฝาก ของมึง

ไว้กุได้ไปกูจะซื้อของมากฝากมึงนะ

เมื่อวาน เข้ากรุงเทพมา

... ตื่นนอแต่เช้า อาบน้ำแต่งตัว...

ไปขึ้นรถไฟ ...โอ้วคนเยอะจังง...

จะมีที่นั่งมั้ยเนี่ยชั้น...ขี้เกียจไปเบียดเสียดกับชาวบ้านเค้า

รอคนขึ้นให้หมดก่อน แล้ววเราก้รั้งท้ายขึ้นไป

.... บุดด้าเฮล์ปมีแล้ว ...ยังมีที่นั่งเหลือหวะ

ไปถึงมักกะสัน ก็ว่าจะนั่งแท๊กซี่ต่อไปพันทิพย์

แต่ว่า... มันไม่มีแท๊กซี่อ้ะดิ ...

เอาดีหวะกู ...จะรอหรือจะเดินไปดี ...

ตัดสินใจเดินดีกว่า (เผิ่อจะผอมซะที)

อากาศก้โคตรจะร้อน ... แต่ก้เดินมาถึงพันทิพย์จนได้

...เดินดุ่มๆดูโน้ตบุคให้เจ๊วรรณ...เมื่อแสนเมื่อยย

ไอ้รองเท้ายี่ห้อจระเข้าคู่กรรม(สุดแสนจะแพงสำหรับชั้น)ดันมากัดเท้าอีก

(ของแพงแมร่งไม่ได้ดีเสมอไปนะเนี่ย)

ดูเสร็จเรียบร้อบบ(แต่ยังไม่ได้ซื้อ)

ก้เบิ่งแท๊กซี่ไปสยาม เดินๆ เมื่อยๆๆ

แล้วก้เบิ่งแท๊กซี่ไปสภากาชาดไทย

ไปบริจาคเลือด เค้าส่งเมสเสจมาตามหลายรอบและ

ไม่รู้ยังงัยเอดเกบเจ๊วรรณ มันเป็นRh neg

สงสัยเป็นยีนแฝง เพราะพ่อกับแม่ก็ไม่ได้เป็นนี่หว่า

negไม่negก้ช่างมัน เกิดมาเป็นงี้นี่หว่า

...คนเค้าต้องการเลือดGroupเรา เราก็ต้องข่วยเหลือ... 

(ดูเป็นคนดีจังกู)

เสร็จแล้ว ก้นั่งแท๊กซีไปหัวลำโพง

ขึ้นรถไฟกลับบ้าน สุดแสนจะร้อนเหลือเกินไทยแลนด์

ปล.Miss My Mom makmak

เมื่อตอนที่เราเหงา

เมื่อตอนที่เรานั่งอยู่คนเดียว

เราจะหยิบหนังสือขึ้นมาอ่าน

...มีหนังสือมากมายเหลือเกิน...

เราเลือกมันมาอ่าน ...เราชอบที่จะอ่านหนังสือ

....มีหนังสือคอยเป็นเพื่อนเรา ....

ถึงมันจะดคุยกับเราไม่ได้

...แต่มันก็สอนเราได้หลายๆเรื่อง