Storythai

เมื่อวันจันทร์

...เพื่อนนัดกันไปดูหนังเรื่องสี่แพร่ง..

ด้วยยความที่เป็นคนที่กลัวผีมากก แต่ก้อยากดูเลยอดใจมิไหวว

ก้เลยตกลงปลงใจไปดู หุหุๆๆ

พอไปถึงหนังยังไม่ฉายย ก้เลยยยไปโยนโบว์ลิ่ง

แบบว่าบ้านนอกมากๆๆ เล่นเป็นครั้งที่2ในชีวิตต

ครั้งแรกเมื่อปีที่แล้ววว (ยังจำได้อีก)

เล่นก้เล่นวะ คนน้อยยดี กูไม่อายยใครอยู่แว้ววว เล่นไปเล่นมาเดี๋ยวก้ได้เองอ่า

เล่นเสร็จเรียบร้อยอิแอนกะยุ้ยก้ไปซื้อตั๋วหนังง

ปล่อยกูเล่นอยู่คนเดียวเนี่ยย เหนื่อยก้เหนื่อยย

กลับบ อ้าวว ไม่ต้องเสียค่าโยนโบว์ เพราะมันได้บัตรฟรีมา อิอิ

พอเข้าไปดุหนังง ทั้งโรงมีคนอยู่11คนน

โคตรน่ากลัววเลยหง่า .... ดุไปทั้งเรื่องกูเปิดตาถึงครึ่งเรื่องป่าวไม่รู้

แต่กรี๊ดกันสนั่นลั่นโรงงเลยยย 555++

พอดูเสร็จจอิยุ้ยให้ไปส่งที่เซนต์หลุยส์ (รร บ้านเกิด)

พอไปถึงนึกได้ว่า ...มีคุณครุอยู่คนนึง

คุณครูคนแรกของเรานี่แหละ ที่สอนตอนอนุบาล1

เค้าเคยเจอพี่เราอ่านะ แล้วเค้าฝากมาบอกเจ๊มุ่ยว่า ..ให้วิมาหามั่งง

พอนึกได้งี้ก้เลยยย เข้าไปหาครูหมอนซะหน่อยย(ครูสมร สารพัน --ยังจำได้แม่นน)

พอได้ป๊ะกัน ต่างคนต่างดีใจอ่าเน้อ ..ศิษย์มาเยี่ยมเยียนทั้งๆที่ไม่ได้เจอกานเกือบ10ปีได้แล้ว

ครูยังจำเราได้อีก ...---ที่จำได้เพราะว่า..ตอนเล็กๆ เราไม่ยอมไปรร ..ครูเค้าเลยต้องมาตามถึงที่บ้านน

แบบว่าเอาแต่ร้องไห้หา เตี่ยยย หาเตี่ยยย 555+++ ตลกกตัวเองงงหวะ

ก้ได้คุยยกันพักนึงง แล้ววก้กลับบ้านน

คำถามก่อนนกลับบ ครูหมอนนถามว่า??? มีแฟนรึยังงเนี่ยยย

(เป็นคำถามที่แทงใจมากก) ...ตอบไปอย่างมาดมั่นว่า...ยังไม่มีค่า

หาไม่ได้ซักทีหงะค้าครูหมอนนน  .... 

TOT

ก้รู้สึกดีมากมายย ที่มิตรภาพระหว่างครูกับศิษย์คนนี้ยังไม่จางหายไปไหน

ถึงเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน ต่างคนต่างก็มอายุมากขึ้น 

แต่ก้ยังไม่ลืมกันนนน