Storythai

เมื่อวันจันทร์

...เพื่อนนัดกันไปดูหนังเรื่องสี่แพร่ง..

ด้วยยความที่เป็นคนที่กลัวผีมากก แต่ก้อยากดูเลยอดใจมิไหวว

ก้เลยตกลงปลงใจไปดู หุหุๆๆ

พอไปถึงหนังยังไม่ฉายย ก้เลยยยไปโยนโบว์ลิ่ง

แบบว่าบ้านนอกมากๆๆ เล่นเป็นครั้งที่2ในชีวิตต

ครั้งแรกเมื่อปีที่แล้ววว (ยังจำได้อีก)

เล่นก้เล่นวะ คนน้อยยดี กูไม่อายยใครอยู่แว้ววว เล่นไปเล่นมาเดี๋ยวก้ได้เองอ่า

เล่นเสร็จเรียบร้อยอิแอนกะยุ้ยก้ไปซื้อตั๋วหนังง

ปล่อยกูเล่นอยู่คนเดียวเนี่ยย เหนื่อยก้เหนื่อยย

กลับบ อ้าวว ไม่ต้องเสียค่าโยนโบว์ เพราะมันได้บัตรฟรีมา อิอิ

พอเข้าไปดุหนังง ทั้งโรงมีคนอยู่11คนน

โคตรน่ากลัววเลยหง่า .... ดุไปทั้งเรื่องกูเปิดตาถึงครึ่งเรื่องป่าวไม่รู้

แต่กรี๊ดกันสนั่นลั่นโรงงเลยยย 555++

พอดูเสร็จจอิยุ้ยให้ไปส่งที่เซนต์หลุยส์ (รร บ้านเกิด)

พอไปถึงนึกได้ว่า ...มีคุณครุอยู่คนนึง

คุณครูคนแรกของเรานี่แหละ ที่สอนตอนอนุบาล1

เค้าเคยเจอพี่เราอ่านะ แล้วเค้าฝากมาบอกเจ๊มุ่ยว่า ..ให้วิมาหามั่งง

พอนึกได้งี้ก้เลยยย เข้าไปหาครูหมอนซะหน่อยย(ครูสมร สารพัน --ยังจำได้แม่นน)

พอได้ป๊ะกัน ต่างคนต่างดีใจอ่าเน้อ ..ศิษย์มาเยี่ยมเยียนทั้งๆที่ไม่ได้เจอกานเกือบ10ปีได้แล้ว

ครูยังจำเราได้อีก ...---ที่จำได้เพราะว่า..ตอนเล็กๆ เราไม่ยอมไปรร ..ครูเค้าเลยต้องมาตามถึงที่บ้านน

แบบว่าเอาแต่ร้องไห้หา เตี่ยยย หาเตี่ยยย 555+++ ตลกกตัวเองงงหวะ

ก้ได้คุยยกันพักนึงง แล้ววก้กลับบ้านน

คำถามก่อนนกลับบ ครูหมอนนถามว่า??? มีแฟนรึยังงเนี่ยยย

(เป็นคำถามที่แทงใจมากก) ...ตอบไปอย่างมาดมั่นว่า...ยังไม่มีค่า

หาไม่ได้ซักทีหงะค้าครูหมอนนน  .... 

TOT

ก้รู้สึกดีมากมายย ที่มิตรภาพระหว่างครูกับศิษย์คนนี้ยังไม่จางหายไปไหน

ถึงเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน ต่างคนต่างก็มอายุมากขึ้น 

แต่ก้ยังไม่ลืมกันนนน

เมื่อวันจันทร์

...เพื่อนนัดกันไปดูหนังเรื่องสี่แพร่ง..

ด้วยยความที่เป็นคนที่กลัวผีมากก แต่ก้อยากดูเลยอดใจมิไหวว

ก้เลยตกลงปลงใจไปดู หุหุๆๆ

พอไปถึงหนังยังไม่ฉายย ก้เลยยยไปโยนโบว์ลิ่ง

แบบว่าบ้านนอกมากๆๆ เล่นเป็นครั้งที่2ในชีวิตต

ครั้งแรกเมื่อปีที่แล้ววว (ยังจำได้อีก)

เล่นก้เล่นวะ คนน้อยยดี กูไม่อายยใครอยู่แว้ววว เล่นไปเล่นมาเดี๋ยวก้ได้เองอ่า

เล่นเสร็จเรียบร้อยอิแอนกะยุ้ยก้ไปซื้อตั๋วหนังง

ปล่อยกูเล่นอยู่คนเดียวเนี่ยย เหนื่อยก้เหนื่อยย

กลับบ อ้าวว ไม่ต้องเสียค่าโยนโบว์ เพราะมันได้บัตรฟรีมา อิอิ

พอเข้าไปดุหนังง ทั้งโรงมีคนอยู่11คนน

โคตรน่ากลัววเลยหง่า .... ดุไปทั้งเรื่องกูเปิดตาถึงครึ่งเรื่องป่าวไม่รู้

แต่กรี๊ดกันสนั่นลั่นโรงงเลยยย 555++

พอดูเสร็จจอิยุ้ยให้ไปส่งที่เซนต์หลุยส์ (รร บ้านเกิด)

พอไปถึงนึกได้ว่า ...มีคุณครุอยู่คนนึง

คุณครูคนแรกของเรานี่แหละ ที่สอนตอนอนุบาล1

เค้าเคยเจอพี่เราอ่านะ แล้วเค้าฝากมาบอกเจ๊มุ่ยว่า ..ให้วิมาหามั่งง

พอนึกได้งี้ก้เลยยย เข้าไปหาครูหมอนซะหน่อยย(ครูสมร สารพัน --ยังจำได้แม่นน)

พอได้ป๊ะกัน ต่างคนต่างดีใจอ่าเน้อ ..ศิษย์มาเยี่ยมเยียนทั้งๆที่ไม่ได้เจอกานเกือบ10ปีได้แล้ว

ครูยังจำเราได้อีก ...---ที่จำได้เพราะว่า..ตอนเล็กๆ เราไม่ยอมไปรร ..ครูเค้าเลยต้องมาตามถึงที่บ้านน

แบบว่าเอาแต่ร้องไห้หา เตี่ยยย หาเตี่ยยย 555+++ ตลกกตัวเองงงหวะ

ก้ได้คุยยกันพักนึงง แล้ววก้กลับบ้านน

คำถามก่อนนกลับบ ครูหมอนนถามว่า??? มีแฟนรึยังงเนี่ยยย

(เป็นคำถามที่แทงใจมากก) ...ตอบไปอย่างมาดมั่นว่า...ยังไม่มีค่า

หาไม่ได้ซักทีหงะค้าครูหมอนนน  .... 

TOT

ก้รู้สึกดีมากมายย ที่มิตรภาพระหว่างครูกับศิษย์คนนี้ยังไม่จางหายไปไหน

ถึงเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน ต่างคนต่างก็มอายุมากขึ้น 

แต่ก้ยังไม่ลืมกันนนน

ก็ได้มีโอกาสไปเข้าค่ายเพื่อเป็นพี่เลี้ยง ในค่ายธรรมะของเด็ก

วันแรกที่ไปรู้สึกว่า แอยเหงาอยู่มากมายยย ...

ก้ไปคนเดียวเลยยนิกรู ...(ไอ้เตยก้ติดต่อไม่ได้)

เลยไม่รู้จะชวนใคร ...

คนเดียวก็คนเดียววะ เพราะรับปากพี่ตั๊กไปแล้ว ไม่อยากผิดคำพูดอ้ะ

...ไปถึงก้สายยกว่าชาวบ้านน เพราะตื่นนสายย ให้ปะป๋าไปส่งง...

...พอเริ่มเข้าวันที่2 ก้รุจักเพื่อนๆๆพี่ๆๆน้องๆๆมากขึ้น

...งานนนี้มีวิทยากรรับเชิญมา ... ท่ายเก่งโคตรรๆๆๆอ้ะ

 .... ยังมีเล่นกีฬาอีก ... กีฬาสมัยประถม คือ...แชร์บอลล 555++

เล่นไปครึ่งแรกก ..ก้เหนื่อยย โคดดด

เลยยต้องอันเชิญตัวเองงออกมาก่อนเด๋วจะตายยยซะก่อนน ฮ่าๆๆ

ไม่ได้เล่นกีฬา ก้ เป็นนกองงเชียร์ แหกปากร้องเพลงงง

พอตกดึกก้มีกิจกรรมรอบกองไฟ  สนุกกกดี

(เหมือนนไม่ได้เล่นรอบกองไฟมานานแว้ว ตั้งกะเข้าค่ายเนตรนารีอะ)

....

พอวันที่3 ...ก้เล่นกีฬากันแต่เช้า

... ลงเล่นชักกะเย่อร์(รอบแรก) ... ด้วยพลังงช้างงสารรรของฝ่ายแนะแนวว เลยเอาชนะมาได้

และแล้ววว ก้ถึงเวลาโบกมือบ๊ายบายยยยลา

วันสุดท้ายย ก่อนกลับบ เจอกราบบสิงศกดิไป100กว่ากราบบ ... หูยยยสุดยอดด

100กว่ากราบบนี่แค่เริ่มต้นเองอ้ะ ..พี่บางคนนเค้ากราบบกันเป็นพันๆๆ

ลาก่อนนเพื่อนนๆพี่ๆๆน้องๆๆ จากทุกสารทิศที่มา

แล้ววเจอ กันใหม่ตอนค่ายเดือนตุลาค้า

...ขอบบคุณฟ้าเบื้องบน ที่ทำให้เรามีโอกาสได้มาเจอกันน...

...ขอบคุณพี่ๆๆเพื่อนๆน้อง..ที่มีความรักและจริงใจให้แก่กัน...

ปัจฉิมลิขิต

ช่วงงเวลาปิดเทอมกำลังจะหมดไปแล้ว เทอหน้าต้องเริ่มต้นกับสิ่งใหม่

ต้องเจอกับวิชาอันแสนโหด ... ยังงัยยก้ต้องสู้กันต่อไป จะได้เป็นเภสัชกรที่ดี ในอีก2ปีข้างหน้า